Berlin

Στα αέρινα κανάλια μου

σταλάζει

να ρέει

ο δρόμος της καρδιάς

επιστροφή

ή

πηγαιμός

;;;;;;

Αναχωρώ…

Καλή αντάμωση !!!!

saloon

Ήταν άνθρωπος του λόγου. Συνεπώς και του αλόγου.
Η καβαλάρισσα έφτασε στην μισοερημωμένη πόλη
κι έδεσε το ζωντανό της έξω απ΄ το saloon…..

Με βροχή μπήκε ο Απρίλης
να σταλάζει πάνω μου
ανείπωτα
Κάτω από την επιφάνεια
η περηφάνια
να συγκρατεί το ρίγος

Συγκρατιέται;;;;

Ποθώ, ποθώ
πράγματα μικρά
Μα ο κόσμος μας μικρότερος
δεν τα χωρά.
Με την υπόσχεση να φύγω
Θα σταθώ για λίγο
Στο υπόστεγό σου
Να απορροφήσω τον μουσκεμένο έρωτα.

Μπορώ;;;;

Πεινασμένος μπήκε ο Απρίλης
να καταπίνει τον Μάρτη
απ τον καρπό μας
τον ανώριμο ακόμα.
Κι εγώ να καταπίνω την γλώσσα μου
και να μετρώ
να χρονομετρώ
αμήχανα
πόσες την ώρα αντέχω.
Πολλές σου λέω
πολλές σιωπές…

Εσύ;

Με σιγαστήρα μπήκες
στον Απρίλη μου.
Στραμμένος πάνω μου.
Καταδίκη δίχως δίκη.
Σε λίγες ώρες
για λίγες ώρες
που κλέψαμε.
Ρίξε λοιπόν!
Δεν θα λυγίσω.
Ούτε θα σκληρύνω.
Ρίξε

Μπορείς;;;

Ίσως με μαχαίρι
καλύτερα.
Κόψε με στα δυό.
Και την αλήθεια μου

κόψε
και κράτα την μισή
αν σου αρκεί.

Σου αρκεί;;;

Αφημένη στα μισά.
Θα πλημμυρίσω κόκκινο.
Κόκκινο
καθαρόαιμου ΑΛΟΓΟΥ
Ποτάμι που φλογίζει
και στάζει στους αγρούς
του Απρίλη μου άγριες παπαρούνες.



Ανθίζει ο Απρίλης
Ανθίζει στη σιωπή.
Κι εγώ μαζί.
Μη σε μπερδεύει που δεν μ ακούς.
Δεν ησυχάζω.
Ζεσταίνει σε λίγο ο καιρός
γι αυτό
για λίγο ακόμα
ξηλώνω σιωπές
φτιάχνω οπές
να εισχωρήσεις
στο Εσώτερο του εαυτού μου.
Βαθιά μέσα μου.

Ποθώ!

Υποχωρώ…

Φίλα με σου λέω
Μίλα μου
Ταιριάζουν τα χείλη μας
κι οι γλώσσες μας.

Σαν τις σιωπές μας.

Στον ουρανίσκο μου
οι λέξεις
περιμένουν
να ξεχειλίσουν.
Δεν είναι φθόγγοι.
Είναι η ψυχή μου.


Αποχωρώ…

Αργείς!!!
Αγρίμι η φύση μου.
Σαν τον Απρίλη μου.
Ασυγκράτητη.
Μικραίνει κι άλλο ο κόσμος σου.
Γι αυτό.
Θα φύγω
Με μισή καρδιά
μόνη ξανά
θα επιστρέψω στην Απεραντοσύνη.
Κράτα τα όλα, σου λέω
Είναι η φύση μου γενναιόδωρη.
Και μην φοβάσαι.
Σαν τον Απρίλη
ασυγκράτητα ανθίζω πάλι.

Φύσηξε αεράκι.
Στέγνωσαν τα νωπά
Δεν έχω ΛΟΓΟ πια να μείνω.
Τηρώ τις υποσχέσεις μου
και φεύγω
ανεμοκαλπάζοντας
με τ ΆΛΟΓΟ μου
έξω απ τα νερά σου.

Ο άνεμος ξέρει πάντα τις σωστές διαδρομές.
Όπου με πάει θα με βρεις.

Η σιωπή είναι συνενοχή !

Η καβαλάρισσα ανέβηκε στο ΑΛΟΓΟ της
Και χάθηκε στην ανοιξιάτικη Ανατολή

Κι η σιωπή δεν άφησε ίχνη !

ατελώς...

ΕΡΩ-τώντας
έφτασα στην πόλη σου
ΕΡΩ-τώντας
με την ιπτάμενη αυτo-σχεδια μου
την φτιαγμένη από παλιό δάκρυ
νερό , αλάτι και βυθός
που εξατμίστηκε
από τη θέρμη σου
κι εγώ
όλο
να χύνομαι
να γίνομαι
σύννεφο
που ανυψώνεται

 

Διαλύθηκα
αναλύθηκα
κι αναλήφθηκα
κλείνω το μάτι
από ψηλά
στον Κάτω Κόσμο
τον παλιό μου
για να έρθω να σε βρω

σύννεφο
περαστικό
γεμάτο Αόριστο
και μέλλον.

ΕΡΩ-τώντας έφτασα στην πόλη σου
κι ακολούθησα
ποτάμια μελάνι
και χαμήλωσα για λίγο
να πάρω το χρώμα απο τις λέξεις σου
να φτιάξω το σκηνικό μου.
Κι άλλα…κι άλλα …κι άλλα
ποτάμια ..
φλέβες φουσκωμένες ,θρεμμένες με πόθο
να ζωντανεύουν τα άλαλα παραμιλητά μου
να ξεκινούν και να καταλήγουν σε σένα.

ΕΡΩ-τώντας
έφτασα στην στέγη σου
και μετεωρο-λογώντας
απρόβλεπτα
μπήκα σε δύσκολους καιρούς

στην ανοιξιά σου
την μυροποιό
στον κήπο σου

μπήκα

στο σκηνικό μου.

.............

Βγες
και κοίταξέ με
σύννεφο ήρθα
για σένα
να σου θυμίσω
Βγες
και κοίταξέ με
σύννεφο ήρθα
για μένα
να μου θυμίσω
Φύσα….φύσα….
τώρα…
σχημάτισέ με

Τι θες να γίνω..
Τι θες να θυμηθείς;;
Βράχος να κρατηθείς;
Πουλί και να πετάς;
Σταυρός να με σταυρώσεις
και Μυροφόρες μνήμες
να κλαίνε από κάτω
τον χαμένο έρωτα;;;;
Τι θες να γίνω;;;
Πες μου !!!
Φύσα….φύσα….
τώρα…
σχημάτισέ με
τώρα…
το άυλο παρόν μου
Αφήνομαι !!!
Φύσα και πύκνωσέ με
Να δροσοβολώ…
να σε μουσκεύω…
ηδονή.
Χύνομαι!!!
Φύσα και πύκνωσε με
κι άλλο…
το ξέρω
θα γίνω νερό κι αλάτι πάλι
όταν θελήσεις
να βαρύνω.
Δεν φοβάμαι πια…
και πάλι θα εξατμιστώ.

Μύρομαι
και γίνομαι !!!


..σύννεφο
περαστικό.






ΕΡΩ-τώντας
θα μείνω ή θα φύγω
χωρίς τελεία
.

Και τι παραδοχή !!!!!
Η ατέλειά μου….να σε χρειάζομαι !!!

Έξεις-Λέξεις-Φέξεις...

Διακοπή...

Απεργεί το φως…


Κι εσύ
που νόμιζα πως ήσουν φως
Ακόμα εδώ…
να συνεργείς
με το σκοτάδι
μες στο σκοτάδι
να κρατά αναμμένο μονίμως
το φως εκείνου του αστεριού.


Μπλακ-άουτ
σας ικετεύω!!!!
Κι οι ΔΕΗσεις
στο κατάβαθο σκοτάδι
να απεμπολούν τους φόβους μου
να σβήνουν τις ηλεκτρισμένες μου εξαρτήσεις
και τη συνήθεια να σε σκέφτομαι.

Να κοιμάμαι με κλειστά τα φώτα
Να μην φοβάμαι πια.

Απεργεί το φως…

κι εσύ

ακόμα εδώ…

Προσκλήσεις

Χόρχε Λουίς Μπόρχες

« ΙΣΤΟΡΙΕΣ»

«…Τα πράγματα κρατάνε πιο πολύ απ΄ τους ανθρώπους.
Ποιος ξέρει αν αυτά τα μαχαίρια δε συναντηθούν πάλι.
Ποιος ξέρει αν η ιστορία τελειώνει εδώ».
(Σελίδα 123, Εκδόσεις Ερμής)

Πρώτη πρόσκληση:
Από bosko κατόπιν πρόσκλησης που έλαβε ο ίδιος από ΄΄ Ο μπαμπάς τρελαινόταν να ακούει Νίνο Ρότα΄΄…να πιάσω το πρώτο βιβλίο που θα βρεθεί μπροστά μου να ανοίξω τη σελίδα 123 και να αναρτήσω την έκτη, έβδομη και όγδοή περίοδο του κειμένου της συγκεκριμένης σελίδας.





« 7 ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΜΟΥ»

Λαβωμένη…

1. Όλο τρέχω….…

2. …κι αφήνω να στάζουν οι πληγές… αγάπης χρώμα…μονοπάτια μυστικά…για να με βρεις…


3. …μα να γυρίσω δεν μπορώ…στο ξέφωτο μπροστά να περιμένεις…περιμένω…

4. …κι όλο βλέπω φως…μόνο φως…παντού φως…


5. …και τρέχω πάνω του…και πέφτω πάνω του…στο ίδιο πάντα φως….

6. ...και η σκιά στο ίδιο πάντα σημείο έμαθε να πέφτει…..σαν Πίτερ Παν να την μαζεύω… έμαθα


7. ...κι όπως όλο τρέχω …σε προσπερνώ… και δεν σε βλέπω…


Δεύτερη πρόσκληση:
Από ΄΄Ηλίας…just me΄΄ που μου μεταβίβασε την πρόσκληση του Anisixou. Να γράψω 7 ελαττώματά μου.


Ευχαριστώ και τους δυο σας.

Bosko και Ηλία... just me, προτείνω να ανταλλάξετε παιχνίδια. Ως καινούργια στην γειτονιά...δεν έχω πολλούς φίλους ακόμα. Προσκαλώ...όσους επιθυμούν να παίξουν.

Αρρυθμίες

Μηδέν και στο πηλίκον
Διαιρέθηκα σωστά.
Υπόλοιπο κανένα
Μηδένισα….

Είμαι έτοιμη...


Βουτώ
σε καινούργιο ουρανό
Να μην λείπω καθώς αυτός ο άγνωστος
θα χαρτογραφεί τις ζωές μας.

Καρφώθηκες στο κέντρο μου πια

και περιστρέφομαι....

....και περιστρέφομαι...

και

....περιστρέφομαι…

και μετρώ....

και μετρώ .....

και μετρώ…

....αντίστροφα τις ώρες.

Και δεν μιλώ....

Φοβάμαι....

Μην η ορμή μου

πλάσει τη σιωπή σου.

Για αυτό σωπαίνω.....

Επανάληψη...την Τρίτη γράφω

Η μέρα σήμερα ήρθε δυσλεκτική.
Να θυμηθώ προσπαθώ τους κανόνες.
Την Τρίτη γράφω…


Σύνταξη:

Υποκείμενο:.…γένους θηλυκού
Πτώσεις:……...πολλές!
Αντικείμενο:...του πόθου.

Θα ανασυνταχτώ.



ΧΡΟΝΟΣ:

Ενεστώτας:

Εγώ παίζ-ω
Εσύ παίζ-εις
Αυτός
Αυτή παίζ-ει
Αυτό

Ο καθένας έχει την κατάληξή του…τελικά.


Ο Αόριστος:

Ορίζει…
Το ¨Α¨ του… στερητικό.
Μου λείπεις ακόμα.



Μέλλοντας:

Άλλος ένας χρόνος.
Την Τρίτη θα γιορτάσω κι άλλα γενέθλια.
Μελωμένος ο μέλλοντας μου. Κολλάω πάνω του. Ακόμα τον
μπερδεύω με την Ευκτική.


Ευκτική:


Έγκλιση. Γεμάτη ευχές.
Θα με γεμίσετε αγαπημένοι μου πάλι με αυτές...κι εγώ
θα πρέπει να τις χωρέσω…κι ας λιγοστεύω χρόνο…. .με το χρόνο.
Δυο μέρες έμειναν. Θα προλάβω ελπίζω να φορέσω το χαζό χαμόγελο του αιώνιου μικρού κοριτσιού που σου αρέσει. Να έρθεις…. εύχομαι.



Παθητική φωνή:

.......χωρίς ποιητικό αίτιο !!!!


Επιστρέφεις αύριο στον Μέλλοντά μου. Ανα-ψυχής ταξίδι. Πάντα επιστρέφεις. Θα φτάσεις πρωί μου έγραψες. Τραβάω το στόρι μου και περιμένω να σε δω να έρχεσαι απ΄ το πρώτο φως. Πρώτα η σκιά σου θα φανεί. Να ξέρεις. Αυτήν θα ερωτευτώ…κι ας λέω το φως.
Η μαμά δεν επέστρεψε ποτέ. Ταξίδι ψυχής. Ποτέ δεν επιστρέφεις. Χαμένη στον Αόριστο.

Δεν καταλαβαίνω !!! Θα μου εξηγήσει κανείς;

Την Τρίτη γράφω άλλον έναν χρόνο.
Ακόμα δεν έμαθα τους κανόνες. Θα μείνω πάλι……….με κολλημένη τη γεύση του μαλλιού της γριάς στο πρόσωπό μου.…τη γεύση της καμένης καραμέλας.
Την Τρίτη γράφω άλλον έναν χρόνο. Ανορθόγραφα….με καταλήξεις που δεν θα ορίσω ποτέ…...
Αυτή την Τρίτη δεν θα έχει φαγητό στο πάρτι…η μαμά λείπει ακόμα.
Αυτή την Τρίτη δεν θα σβήσω το χρόνο πάνω στην τούρτα.

Σ αυτήν την φαρσοκωμωδία σε καλώ να τουρτοπολεμήσουμε…όπως αρμόζει.
Αυτήν την Τρίτη.
Θα έρθεις;
Σε θέλω κοντά μου σ΄ αυτόν τον πόλεμο της τούρτας που κηρύσσω…και να με χαίρεσαι θέλω…όπως θα κολλάει πάνω μου η γεύση σου….χρόνια πολλά.
.