Ας υποθέσουμε...''Αν-Να..''

(Έργο του μεγαλύτερου ζωγράφου ...της ζωής μου Δ.Α. σε ηλικία 2 ετών)

.

.

.

.

Ας υποθέσουμε...

.

Θυμώ

θηλή

και

θρέψης

φιλί

επιθυμώ...

.

.

.

Ξηλώνω

σιωπή

φτιάχνω

οπή

..λοιπόν..

που

ποθώ

ποθώ

να διαβώ

να χύνομαι

να γίνομαι

Επιθυμώ ...οπή, ας υποθέσουμε

.

Επι ..θυμώ μου απάντησες τότε μητέρα:

Άννα, ντροπή !

.

..κι αντιλάλησε..

.

Ανατροπή!

Ανατροπή!

Ανατροπή!

Τροπή!

Ροπή!

Ροπή!

Οπή!

Οπή!

Οπή!

...και πέρασα

απ την ντρ-οπή σου

με ένα πρώτο κλάμα

..στη ζωή, μητέρα

.

..κι ας πόνεσες ξανά

.

Μαρία Λιούγκου (maira del mar).
.

.

.

Με

''ΠΟΙΗΣΗ, ΤΡΑΓΟΥΔΙ,ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ''

σας περιμένουμε

την Παρασκευή 22 Μαίου και ώρα 8.30μ.μ έως 11.30μ.μ στο NOSOTROS, Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια.

Συμμετέχουν ποιητές,μουσικοί,τραγουδοποιοί.

Επιμέλεια και παρουσίαση της βραδιάς απο τον ποιητή Αντρέα Παγουλάτο με την συνεργασία και τον συντονισμό στο μουσικό μέρος του κινηματογραφιστή Αντώνη Μποσκοϊτη.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ:

http://www.bosko-hippydippy.blogspot.com/2009/05/4-nosotros.html

Συν-απαντήματα ερωτημάτων...

Ρωτάς λοιπόν
...τι είμαι
...που είμαι
... πως είμαι
Πώς να με περιγράψω;
Μια ‘’Ιδέα’’ είμαι... του 'ΟΛΟΝ'.
Μια απ όλα, δηλαδή
-Γκαρσόν, φέρε και μια πράσινη...με δυο ποτηράκια.

Η σύλληψη μιας πανάρχαιας΄΄Ιδέας΄΄ σε νεότερους χρόνους.
Φτιαγμένη συθέμελα
από την ορμή
και την υπερ-βολή
μιας έμφυτης ηδονής
δια ασπασμών
και διασπάσεων κυττάρων.
Είμαι..
και φέρω την υπερ-βολή
Ω,ναι...
Υπερ-βολή
που με εκτοξεύει
από και προς
παρα-βολικούς κόσμους
κι επι-Κοινωνίες
με συστήματα ενισχυμένης αρμονικής
δίχως υπόδουλες πλειοψηφίες
που παραιτούνται
και λεκτικές απάτες
μιας σκανδαλώδους και θλιβερής
( δ-) Ιmo-κρατίας
που δεν παραιτείται.
Συνυπάρχω αρμονικά
με Ελάσσονες και Μείζονες
και λέξεις
που ξεκάθαρα μόνο ‘’εννοούν’’...
και
δεν εννοούν
να συν -μορφωθούν
στην επιβολή
...ασχήμιας.

Είμαι...
1,74
Δεν είμαι υπεράνω.
Aφ υψηλού όμως κοιτώ
μια σκιά που προσπαθεί όλο
να ξεπεράσει το ανάστημά μου.
Στο ύψος μου επιμένω
...να πετώ
ναι, πετώ... ότι ανούσιο
βαραίνει
τα ματόκλαδά μου.
Καμιά φορά λυγίζω
σπάω κιόλας
από υπερώριμους, παραγινωμένους καρπούς σκέψεων.

Είμαι...
όμορφη
Αρέσει δεν αρέσω.
Είμαι όμορφη!
Και νάρκισσος είμαι.
Καθρεφτίζομαι συνεχώς σε οτιδήποτε με ομορφαίνει...
με μια τάση προς την θάλασσα.
...del mar
Αχώριστες, ζω στα μήκη και πλάτη της
Κι εκείνη στην πλάτη μου
οραματίζεται
αιολικές ανάσες ερώτων

να ξεσηκώνουν
ακύματες ως τώρα ακρογιαλιές
με χάδια που διαγράφουν πορείες
να φτάσουν προορισμούς που ονειρεύτηκαν.
Κανείς δεν ονειρεύεται πια.
Κανείς αληθινά
δεν ξεσηκώνεται.
Υπόδουλοι ενός συστήματος φόβου κι ανασφάλειας.
Γι αυτό κι εγώ ...όλα τα κάνω θάλασσα...
Στο πνεύμα της βουτώ
σε βάθος ουρανών
…like a starfish
Γέννημα θρέμμα δίγλωσση
…like a star-fish.
Είμαι...
ο προορισμός που ακολουθώ
δίχως επιστροφή.


Ψιτ...
Και γεμάτη Ψ-αίμα είμαι...

Όσο αιμορραγώ καρπίζω.
Στην τροχιά της Πανσελήνης μου
γεμίζω
αδειάζω
γεννώ
πονώ
δημιουργώ
κι ολοκληρώνομαι
κάθε στιγμή.

Είμαι...
γένους θηλυκού...

Λατρεύω κι απολαμβάνω τη φύση μου
κι έτσι...
με σκέλια ορθάνοιχτα
και υπερβατικούς δρασκελισμούς
διαβαίνω στα βαθιά και ανείδωτα.

Θέλω να σε δώ...!!!

άστυ...ερ-Αστών

Δουλόφρονες του Έρωτα
επιθυμίες
ανωνύμως
ολοΕΝΑ
κοινωνούν
στα υλικά των θαυμάτων
ώσπου
βαφτίζουν το σώμα τους
στο κόκκινο του οίνου.

Το θΑΥΜΑ…
και
χάρτινες σαΐτες
θα απογειωθούν
από το ασύνορο των ψηφιακών αιθέρων
γεμάτες ερωτικούς ψίθυρους
για να προσγειωθούν
στο σάρκινο αυτί της πόλης.
Στις τσιμεντένιες ταράτσες
της πολυώροφης ερημιάς της
ανα-λογικά
κι
ανάστατες
οι
ανάσες
και
τα
παρα-μιλητά
αχνογραφούν
τη μορφή σου.
Το φως
του 'μόνου'
ήλιου
θα περάσει
από το πρίσμα των ματιών σου
και χίλια χρώματα
άνοιξης
θα ξεσηκώσουν
θύελλα
ρίγη
γύρη
λουλουδιών
ώσπου
ο ‘μόνος’
θα γείρει…
θα γείρω
στην παλάμη της νύχτας.
Νύχτας γεμάτη
οφειλές
να
με φιλά
όπως καμία άλλη
νύχτα
δεν με φίλησε
ποτέ.
Θα αρπίζουν τα ακροδάχτυλά της
στις λεπτές χορδές μου
στα άκρα/τα
κατάβαθα
να φτάσουν
στα άκρα…στα άκρα…
κι από τα άκρα
του στενού κρεβατιού
θα χύνονται
εύφλεκτες
και
υγρές
χύνονται
απ τις σχισμές των χειλιών μας
παράτολμες οι λέξεις
να ποτιστούν
οι χωμάτινες
αττικές οάσεις
με νεόφυτα πάθη.
Φλόγινες ευωδιές
θα αγκαλιάζουν
τα σώματα
ενώ τα δάχτυλα
χωμένα
στη ζεστή
χωμάτινη
σάρκα
θα ψηλαφίζουν
τις ουσι-Αστικές της κορυφώσεις.
………
Κι έπειτα
σα
να
νιώθω
ναυαγοσωθείσα
τη λαχτάρα σου
τυλιγμένη γύρω
από τις φουσκωμένες φλέβες
στο λαιμό μου
να λΑΙΜΑργεί
να ξεδιψάσει
ρουφώντας
την ορμή τους.
Με θες ολοδικιά σου…

Μα,
εγώ δεν έχω στρατιώτες πια…
Ούτε πόλεμο.
Ούτε φόβο.
Ένα ολόψυχο κορμί έχω μόνο
γεμάτο σημάδια
από παλιές μάχες
ερ-Αστών
και κρ-Υφές επαναστάσεις
βυθισμένες στην αξιοπρέπεια μόνο έχω
και μιαν ελευθερία έχω ….που κυβερνά εντός μου
Έτσι μόνο , ασύνορα …κι ολοκληρωτικά
ελεύθερη κατακτιέμαι…

Έτσι μόνο…

.

.

.

.

(Λόγια μέσα απο την αγκαλιά ακόμα της λατρεμένης μου...Αθήνας )

Μικρές απ-ΑΓΓΕΛΙΕΣ...Μεγάλης πΑρΑσΚεΥήΣ

κλικ...πάνω στην εικόνα




Τιμή μου να παραβρεθώ αύριο δίπλα σε δυο σπουδαίους ποιητές ,τον Αντρέα Παγουλάτο και την Μαρία Λαγγουρέλη , προσκεκλημένοι του Αντώνη Μποσκοΐτη στην τρίωρη εκπομπή του ‘’ΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑΣΜΑΤΑ’’ να επιλέξουμε και να διαβάσουμε θρηνητικά ποιήματα απώλειας και θανάτου.
Μπορείτε… να μας ακούσετε στο Κανάλι ΕΝΑ , 9μ.μ. έως 12 μ.μ., στη συχννότητα 90,4 ή μέσω διαδικτύου στη σελίδα www.kanaliena.gr
Στην επιλογή των Ασμάτων ο Αντώνης Μποσκοΐτης.



maira del mar /Μαρία Λιούγκου

περι-γραμματος μου

μονο-ζυγο

μέλλει

μέλι

μέλη

αγκαλιασμένα

Θρέψης

.

.

πλεύση

.

.

μελιχρή

.

.

!!!

.

.

Δέος

ηδέως

.

.

στην περιφέρειά μου

..

.
μείνε

.

.

γίνε

γλυκιά

ηδονή.

Αν έλξη

ανέλιξη…

πληγή

φυγή…

κι αν έρως

ήδη

σε σένα

απο-λήγει

κι αν Κέντρου εκφεύγω

κι ακόμα εμμένω

να μένω

μονάχα- μονάχη

να λέω

'μπορώ'

με

λόγια

με/λό/για

ξεχειλίζω

λό-γι-α ...

σβήσε με

κράτα με

κράτα μου

μέλι

σε χείλη

μέλλει

γλυκό

φιλί. ..

update 27.03.08

Ανοιξιάς… ερωτ-απο-κρίσεις

Η πόρτα...
και μια μακρό-συρτη σιωπή
Τριγύρω φθόγγοι σκορπισμένοι
και ατημέλητες λέξεις
αφημένες
δίχως νόημα.
Χτύπησα…
για άλλη μα φορά δυνατά
- Να ανοίγει προς τα μέσα για προς τα έξω αυτή η πόρτα;;;
Καμιά απόκριση
Μόνο μια σιωπή
μονότονα
με την πιο δυνατή φωνή της να ηχοβολεί ορμή
Σπάστην …σπάστην…σπάστην…!!!

Κι ήταν εκεί...
κάτω από την πρόσκαιρη βροχή
του Σαββάτου
σαν να με περίμενε από πάντα.
Έβρεχε …
Άπλωσε το χέρι της
κι από τα δάχτυλα της
έσταζε
μουσκεμένος ο έρωτας.
Με πλησίασε…
Αμήχανη ξεροκατάπια τον ανώφελο θόρυβο
Έπειτα το φιλί...
και κάτω από τον ουρανίσκο
μεταγλωττίζονταν αυτόματα
τα μέχρι τώρα ακατανόητα.
Απ τα υγρά χείλη της
γλιστρούσαν ασυγκράτητα λέξεις
τρυφερές
μαζί και λασπωμένα βρόμικες.
Έβρεχε ακόμα…
και πάνω από τα διψασμένα ριζώματα των αγρών της
λίμνασε για λίγο αναστολή
ώσπου
ανάμεσα σε ρίγη
και πόρους που ανέβλυζαν ηδονή
ρυάκια από παντού
σχημάτιζαν την ρότα τους
για Ένωση .
Αφέθηκα στη ροή.
Κι έπειτα…
πρωτόκλητα
άναρθρα
κι αδιάφορα στην πτώση
τα Ουσιαστικά
χύθηκαν
φλεγόμενο ποτάμι
στην Ανοιξιά
…της θάλασσας μου.

Ημέρα ποίησης σήμερα
… να μην ξεχάσω ότι η απουσία της
καθώς και η έλλειψη Ερωταποκρίσεων στην πολιτική
είναι υπαίτιες της ελλειμματικής πολιτικής κρίσεων .
Σε καιρούς ύφεσης ας αντιπαρατεθούμε
‘’δημιουργώντας’’ συνθήκες ύπαρξης στο ανέφικτο.